Ik was 15 en had een zaterdagbaantje bij Blokker. Waar ik lelijke koffiekopjes zo mooi mogelijk inpakte.
(Ik begreep niet zo goed waarom er elk seizoen weer een nieuwe collectie lelijke koffiekopjes gemaakt werd)
Koninginnedag was toen al mijn lievelingsdag (al dat moois op die kleedjes.) Vanaf mijn zesde maakte mijn moeder me jaarlijks op die dag om 23.00 uur wakker. Want om middernacht begon de kleedjesmarkt in Amsterdam.
Samen, ieder met een eigen zaklamp, de donkere stad in, op zoek naar het allermooiste moois. Mijn moeder wist veel van oud glas en serviesgoed. Ik vond oud serviesgoed vooral heel mooi.
Dat jaar, op mijn 15e, viel koninginnedag in het weekend dat ik zou werken.
“Natuurlijk mag je dan geen vrij.” zei mijn chef. Ik hapte naar lucht.
“Dan kom ik vanaf nu niet meer.” (zei ik zachtjes, zonder mijn chef aan te kijken.)
Eigenwijs. Maar een primagoed besluit. Want ik vond (voor 1 gulden 50) een prach-tig taartpleateau (uit de jaren 30, volgens mijn moeder.)
Jaren 30…. Hoeveel taarten zouden daar al op gelegen hebben? Hoeveel feestjes zouden hier al bij gevierd zijn?
Inmiddels staat ze al 35 jaar trots in mijn vensterbank. En gebruik ik haar af en toe voor fotoshoots voor de Tiny-Trees. Tijdloze schoonheid.
Wellicht toch niet erg dat ik af en toe wat eigenwijs kan zijn. En een beetje dapper.
Verassend dapper zijn
Ik was 15 en had een zaterdagbaantje bij Blokker.
Waar ik lelijke koffiekopjes zo mooi mogelijk inpakte.
(Ik begreep niet zo goed waarom er elk seizoen weer een nieuwe collectie lelijke koffiekopjes gemaakt werd)
Koninginnedag was toen al mijn lievelingsdag (al dat moois op die kleedjes.)
Vanaf mijn zesde maakte mijn moeder me jaarlijks op die dag om 23.00 uur wakker. Want om middernacht begon de kleedjesmarkt in Amsterdam.
Samen, ieder met een eigen zaklamp, de donkere stad in, op zoek naar het allermooiste moois.
Mijn moeder wist veel van oud glas en serviesgoed.
Ik vond oud serviesgoed vooral heel mooi.
Dat jaar, op mijn 15e, viel koninginnedag in het weekend dat ik zou werken.
“Natuurlijk mag je dan geen vrij.” zei mijn chef.
Ik hapte naar lucht.
“Dan kom ik vanaf nu niet meer.”
(zei ik zachtjes, zonder mijn chef aan te kijken.)
Eigenwijs.
Maar een primagoed besluit.
Want ik vond (voor 1 gulden 50) een prach-tig taartpleateau (uit de jaren 30, volgens mijn moeder.)
Jaren 30…. Hoeveel taarten zouden daar al op gelegen hebben?
Hoeveel feestjes zouden hier al bij gevierd zijn?
Inmiddels staat ze al 35 jaar trots in mijn vensterbank.
En gebruik ik haar af en toe voor fotoshoots voor de Tiny-Trees.
Tijdloze schoonheid.
Wellicht toch niet erg dat ik af en toe wat eigenwijs kan zijn.
En een beetje dapper.