Er is iets geks met de maand september. Na de rust van de zomer heb ik (elk jaar opnieuw) de vrolijke overtuiging dat ik vanaf september een soort verbeterde versie van mezelf zal zijn:
– Dat ik vanaf dan wat gestructureerder zal zijn in mijn werk als ontwerper. – Dat ik vanaf dan, elke ochtend wél moeiteloos de oefeningen van m’n fysio doe. – Dat ik vanaf dan, wél 2x per dag netjes mijn tanden stook terwijl ik tegelijk mijn kuiten stretch.
En het belangrijkste: dat het me vanaf dan wél weer zou lukken om blogs en posts te schrijven.
Ik zit namelijk al bijna een jaar knetter klem qua schrijven: zodra ik de eerste zinnen op papier zet, blokkeer ik.
Waar ik me eerder suf genoot van schrijven van blogs (van zoeken naar de juiste woorden en van eindeloos letterpoetsen) loop ik sinds een jaar he-le-maal vast. Al na een paar regels hoor ik mijn innerlijke criticus. Meestal met de strekking:
– “Er zijn belangrijkere zaken om over te schrijven dan deze dagelijkse verwonder-dingen.” – “Denk je echt dat mensen zitten te wachten op jouw persoonlijke schrijfsels?” – “Houd het een beetje zakelijk alsjeblieft.”
Reuze ongezellig. Hoop niet dat jij ook zo’n innerlijke criticus op je schouders hebt zitten.
– – – – –
Deze zomer hoorde ik iemand zeggen dat je voor schijven Bert en Ernie nodig hebt. Eerst Ernie: om als een vrolijke losbol alles eruit gooien. Om pas in de laatste fase er de kritische Bert erbij te halen. Briljant!
Afgelopen jaar voelde ik me (qua blogs en LinkedIn posts schrijven) op en top Bert. Met samengeknepen billen en een grote frons. Heb me suf gezocht naar mijn innerlijke Ernie. En meerdere zomerse schrijfcursussen gevolgd.
– – – – –
Inmiddels is het september. Ik ben nog steeds niet een verbeterde versie van mezelf: werk nog steeds niet mega-gestructureerd, mijn fysio moppert nog, en het doosje tandenstokers is pas voor de helft leeg.
MAAR. Qua schrijven begint er zowaar iets te schuiven!
Want ik ben nu toch al echt een hele middag aan het schrijven en ik hoor helemaal geen ongezellig kritisch commentaar…? Het blijft zowaar stil. Alsof m’n innerlijke criticus deze zomer is achtergebleven op de camping. Goh. Wat fijn.
Wie weet lukt het om weer vaker te schrijven. Ik hoop het!
Creatief schrijven
Er is iets geks met de maand september.
Na de rust van de zomer heb ik (elk jaar opnieuw) de vrolijke overtuiging dat ik vanaf september een soort verbeterde versie van mezelf zal zijn:
– Dat ik vanaf dan wat gestructureerder zal zijn in mijn werk als ontwerper.
– Dat ik vanaf dan, elke ochtend wél moeiteloos de oefeningen van m’n fysio doe.
– Dat ik vanaf dan, wél 2x per dag netjes mijn tanden stook terwijl ik tegelijk mijn kuiten stretch.
En het belangrijkste: dat het me vanaf dan wél weer zou lukken om blogs en posts te schrijven.
Ik zit namelijk al bijna een jaar knetter klem qua schrijven: zodra ik de eerste zinnen op papier zet, blokkeer ik.
Waar ik me eerder suf genoot van schrijven van blogs (van zoeken naar de juiste woorden en van eindeloos letterpoetsen) loop ik sinds een jaar he-le-maal vast. Al na een paar regels hoor ik mijn innerlijke criticus. Meestal met de strekking:
– “Er zijn belangrijkere zaken om over te schrijven dan deze dagelijkse verwonder-dingen.”
– “Denk je echt dat mensen zitten te wachten op jouw persoonlijke schrijfsels?”
– “Houd het een beetje zakelijk alsjeblieft.”
Reuze ongezellig.
Hoop niet dat jij ook zo’n innerlijke criticus op je schouders hebt zitten.
– – – – –
Deze zomer hoorde ik iemand zeggen dat je voor schijven Bert en Ernie nodig hebt.
Eerst Ernie: om als een vrolijke losbol alles eruit gooien.
Om pas in de laatste fase er de kritische Bert erbij te halen.
Briljant!
Afgelopen jaar voelde ik me (qua blogs en LinkedIn posts schrijven) op en top Bert.
Met samengeknepen billen en een grote frons.
Heb me suf gezocht naar mijn innerlijke Ernie.
En meerdere zomerse schrijfcursussen gevolgd.
– – – – –
Inmiddels is het september.
Ik ben nog steeds niet een verbeterde versie van mezelf: werk nog steeds niet mega-gestructureerd, mijn fysio moppert nog, en het doosje tandenstokers is pas voor de helft leeg.
MAAR.
Qua schrijven begint er zowaar iets te schuiven!
Want ik ben nu toch al echt een hele middag aan het schrijven en ik hoor helemaal geen ongezellig kritisch commentaar…? Het blijft zowaar stil. Alsof m’n innerlijke criticus deze zomer is achtergebleven op de camping. Goh. Wat fijn.
Wie weet lukt het om weer vaker te schrijven.
Ik hoop het!
– – – – –
Wat ben ik toch dol op september.
(En op Ernie!)